پایگاه کیفیت بخشی به آموزش قرآن ومعارف

ماه برق کوچکي از تاج او                                          

هر ستاره، پولکي از تاج او

اطلس پيراهن او، آسمان                                          

نقش روي دامن او ،کهکشان

رعد و برق شب، طنين خنده اش                                 

سيل و طوفان، نعره توفنده اش

دکمه ي پيراهن او، آفتا ب                                        

برق تيغ خنجر او ماهتاب

هيچ کس از جاي او آگاه نيست                                   

هيچ کس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود                                    

از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين                                 

خانه اش در آسمان، دور از زمين

بود، اما در ميان ما نبود                                             

مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوستي جايي نداشت                                     

مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم، ازخود، ازخدا                                

از زمين ،از آسمان ،ازابرها

زود مي گفتند: اين کار خداست                                   

پرس و جو از کار او کاری خداست

هرچه مي پرسي، جوابش آتش است                            

آب اگر خوردي، عذابش آتش است

تا ببندي چشم، کورت مي کند                                   

تا شدي نزديک، دورت مي کند

کج گشودي دست، سنگت مي کند                         

کج نهادي پاي، لنگت مي کند

با همين قصه، دلم مشغول بود                               

خوابهايم، خواب ديو و غول بود

خواب مي ديدم که غرق آتشم                                

در دهان اژدهاي سرکشم

در دهان اژدهاي خشمگين                                     

بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعره هايم، بي صدا                              

در طنين خنده ي خشم خدا ...

نيت من، درنماز و در دعا                                     

ترس بود و وحشت ازخشم خدا

هر چه مي کردم، همه از ترس بود                          

مثل از بر کردن يک درس بود

مثل تمرين حساب هندسه                                    

مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ، مثل خنده اي بي حوصله                               

سخت، مثل حل صدها مسله

مثل تکليف رياضي سخت بود                               

مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا که يک شب دست دردست پدر                           

راه افتادم به قصد يک سفر

درميان راه، در يک روستا                                   

خانه اي ديدم، خوب وآشنا

زود پرسيدم: پدر، اينجا کجاست ؟                         

گفت، اينجا خانه ي خوب خداست!

گفت :اينجا مي شود يک لحظه ماند                      

گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند

با وضويي، دست و رويي تازه کرد                         

با دل خود، گفتگويي تازه کرد

 گفتمش، پس آن خداي خشمگين                       

خانه اش اينجاست؟ اينجا، در زمين؟

 گفت: آري، خانه او بي رياست                            

فرشهايش از گليم و بورياست

 مهربان وساده و بي کينه است                             

مثل نوري در دل آيينه است

 عادت او نيست خشم و دشمني                             

نام او نور و نشانش روشني

  خشم، نامي از نشانيهاي اوست                            

حالتي از مهرباني هاي اوست

 قهر او از آشتي، شيرين تر است                          

مثل قهر مهربان مادر است

دوستي را دوست، معني مي دهد                          

قهر هم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌با دوست معني مي دهد

هيچ کس با دشمن خود ، قهر نيست                     

قهري او هم نشان دوستي است...

تازه فهميدم خدايم، اين خداست                         

اين خداي مهربان و آشناست

دوستي، از من به من نزديک تر                          

از رگ گردن به من نزديک تر

آن خداي پيش از اين را باد برد                          

نام او را هم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود                           

چون حبابي، نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين، با اين خدا                          

دوست باشم، دوست، پاک و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز کرد                             

سفره ي دل را برايش باز کرد

مي توان درباره ي گل حرف زد                          

صاف وساده، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت                             

با دو قطره، صد هزاران راز گفت

مي توان با او صميمي حرف زد                           

مثل ياران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند                           

با الفباي سکوت آواز خواند

مي توان مثل علفها حرف زد                              

با زباني بي الفبا حرف زد

مي توان درباره ي هر چيز گفت                         

مي توان شعري خيال انگيز گفت

مثل اين شعر روان و آشنا :                                

«پيش از اين ها فکر مي کردم خدا ...»

شعر از: قیصر امین پور که خدایش رحمت کند.